İnşaa diyorum.Evet görüyorum bir duvar başlamış.Küçük küçük adamlar hepside aynı kıyafette aynı rutin hareketlerde aynı bakıştalar.Sonra bana geliyorlar "temeli hazırladık, inşaa devam edecek"diyorlar.Burada benim ne yapmam gerek diye bir soru soruyorum onlara sadece bir tek soru.Bana temeli gösteriyorlar aynı donuk ifadeleriyle.Temeli görmemle benim yapmam gerekeni anlıyorum.Temelde yatan olaylar dizisini ve her olaydan birer parçayı görüyorum.Bir andan bir toka, bir andan üstüne parfümün kokusu sinmiş şişeden bir cam parçası, bir kolye, bir kitap, bir topuk, bir kesme şeker bir bir...Kendimi makinenin yanına giderken buluyorum, beynim başkasının itaatleri yerine getiriyor, benden habersiz.Bundan sonraki seronominin ne olacağınıda şaşaırtıcı şekilde biliyor.Bunun için ben hiç olmalıyım ve kendimi makineye bırakıyorum.Benim herbir parçamdan bir tuğla meydana geliyor.
 Bir duvar örmek için benim herbir parçama ihtiyaç varmış.Bu temelin üzerine sadece benim parçalarım yakışıyormuş.Şimdiyse bir duvarım, herbir parçam birbirinden koparılmış ama yıkılmayan ama buz gibi.

Farkedişler...

Tükenişlerden korkuyordum.Aslında var olandan değil de tükenenden.Çünkü her nefes aldığımda tükeniyordu hissettiklerim bir süreklilik yoktu.Ben ise süreklilik isterken bıkkınlıktan yakınıyordum .Nasıl oluyordu bu iki tezatlık içinde varoluş.Aynı mutlulukla devam etmek başlanan şeye biten bir şeye devamında.Ama öyle olmuyordu sen aynı şekildeyken o aynı şekilde kalmıyordu.Aynı olmak?Bazen farklı parçalardı tamam yapan bazen aynı.Ama sonuç olarak ikisi arasında fark vardı.Aynı birliktelik ve farklı birliktelik.Hangisi daha iyiydi peki?Kime göre iyiydi? Hiçkimseye.Çünkü hiçkimse varolmamıştı aslında.Bir beden, bir can, bir kişilik yoktu.Sadece öyle hissediş vardı.Sadece rastlantıydı.Bir çarpışmaydı.Her çarpışmanın öğretileri vardı.Bitenler gidenle bitmiyordu.Hala devam ediyordu zihninde.Buruk bir özlem.An anılıyordu.O' lardan nefret ederken an'ları sevmeliydi asıl buydu önemli olan.Çözüm bundaydı.Çünkü O'lardan nefret ettikçe geçmişini siliyordun haince ve canice.Kendi etini yiyen korkunç bir canavar gibi.

            Ama anılar soyutlanmış şekilde benle birlikte belleğimde....