Tükenişlerden korkuyordum.Aslında var olandan değil de tükenenden.Çünkü her nefes aldığımda tükeniyordu hissettiklerim bir süreklilik yoktu.Ben ise süreklilik isterken bıkkınlıktan yakınıyordum .Nasıl oluyordu bu iki tezatlık içinde varoluş.Aynı mutlulukla devam etmek başlanan şeye biten bir şeye devamında.Ama öyle olmuyordu sen aynı şekildeyken o aynı şekilde kalmıyordu.Aynı olmak?Bazen farklı parçalardı tamam yapan bazen aynı.Ama sonuç olarak ikisi arasında fark vardı.Aynı birliktelik ve farklı birliktelik.Hangisi daha iyiydi peki?Kime göre iyiydi? Hiçkimseye.Çünkü hiçkimse varolmamıştı aslında.Bir beden, bir can, bir kişilik yoktu.Sadece öyle hissediş vardı.Sadece rastlantıydı.Bir çarpışmaydı.Her çarpışmanın öğretileri vardı.Bitenler gidenle bitmiyordu.Hala devam ediyordu zihninde.Buruk bir özlem.An anılıyordu.O' lardan nefret ederken an'ları sevmeliydi asıl buydu önemli olan.Çözüm bundaydı.Çünkü O'lardan nefret ettikçe geçmişini siliyordun haince ve canice.Kendi etini yiyen korkunç bir canavar gibi.
Ama anılar soyutlanmış şekilde benle birlikte belleğimde....
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder