İnşaa diyorum.Evet görüyorum bir duvar başlamış.Küçük küçük adamlar hepside aynı kıyafette aynı rutin hareketlerde aynı bakıştalar.Sonra bana geliyorlar "temeli hazırladık, inşaa devam edecek"diyorlar.Burada benim ne yapmam gerek diye bir soru soruyorum onlara sadece bir tek soru.Bana temeli gösteriyorlar aynı donuk ifadeleriyle.Temeli görmemle benim yapmam gerekeni anlıyorum.Temelde yatan olaylar dizisini ve her olaydan birer parçayı görüyorum.Bir andan bir toka, bir andan üstüne parfümün kokusu sinmiş şişeden bir cam parçası, bir kolye, bir kitap, bir topuk, bir kesme şeker bir bir...Kendimi makinenin yanına giderken buluyorum, beynim başkasının itaatleri yerine getiriyor, benden habersiz.Bundan sonraki seronominin ne olacağınıda şaşaırtıcı şekilde biliyor.Bunun için ben hiç olmalıyım ve kendimi makineye bırakıyorum.Benim herbir parçamdan bir tuğla meydana geliyor.
 Bir duvar örmek için benim herbir parçama ihtiyaç varmış.Bu temelin üzerine sadece benim parçalarım yakışıyormuş.Şimdiyse bir duvarım, herbir parçam birbirinden koparılmış ama yıkılmayan ama buz gibi.